Ο Ανδρέας Καρακότας μιλά στο othernews.gr και στη Θεοδώρα Απότα για τις εμφανίσεις του στη «Μικρή Σκηνή», το λαϊκό τραγούδι και την φυγή των καλλιτεχνών από τη Θεσσαλονίκη.

Πείτε μας λίγα λόγια για την παράσταση.

Πρόκειται για μια λαϊκή μουσική παράσταση, σκηνοθετημένη από το Θωμά Βελισσάρη, που περιέχει μερικά από τα πιο όμορφα λαϊκά τραγούδια της ελληνικής δισκογραφίας. Είναι κάτι που επιχειρείται για πρώτη φορά, τουλάχιστον εδώ στη Θεσσαλονίκη.

Τι θα ακούσουμε στη «Μικρή Σκηνή»;

Τους μεγάλους Έλληνες δημιουργούς που έχουμε όλοι μας τραγουδήσει. Από τον Τσιτσάνη και τον Καλδάρα εώς τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, αλλά και νεότερους δημιουργούς. Στη «Μικρή Σκηνή» που φτιάξανε με περισσή αγάπη τα παιδιά που την έχουν στα χέρια τους. Πρόκειται για το χώρο όπου λειτουργούσε το θρυλικό «Αγροτικόν», το στούντιο ηχογραφήσεων του Νίκου Παπάζογλου, ο οποίος έχει και μικρή τιμητική στο πρόγραμμά μας.

Πώς κύλησε η περίοδος των προετοιμασιών; Μιλήστε μας για το παρασκήνιο…

Θα έλεγα με αρκετές ατυχίες για ένα τέτοιο εγχείρημα, μέσα στους δύσκολους και πιεστικούς καιρούς που βιώνουμε. Ήταν κάτι όμως που μας δυνάμωσε, μας ένωσε περισσότερο και τα καταφέραμε.

Είμαι βέβαιη ότι πολλοί θα νιώσουν νοσταλγία και συγκίνηση.

Ναι, ο στόχος μας όπως το λες είναι η συν-κίνηση μέσα από το τραγούδισμα. Σήμερα ο κόσμος έχει ανάγκη να τραγουδήσει σπουδαία λαϊκά τραγούδια, γιατί δεν τραγουδάμε πια. Το λαϊκό τραγούδι ήταν πάντα και είναι η ασφαλιστική μας δικλείδα, έχουμε δεθεί με αυτά τα τραγούδια, τα οποία δεν ήταν ποτέ εφήμερα για αυτό και αφορούν νεότερους ανθρώπους.

Ραντεβού τα Σάββατα, λοιπόν, στη «Μικρή Σκηνή».

Ναι, στις 22:00. Όπως σου είπα ο Θωμάς Βελισσάρης έχει αναλάβει τη σκηνοθεσία. Επί σκηνής βρίσκονται τέσσερις πολύ σπουδαίοι μουσικοί οι: Κώστας Ματσίγκος, Σάκης Λάιος, Λευτέρης Τσικουρίδης και Γιώργος Τσιατσούλης που είναι «πολυεργαλεία», γιατί παίζουν πάνω από ένα όργανο ο καθένας και μια εξαιρετική νέα τραγουδίστρια η Αιμιλία Χαλκιά.

Με αφορμή τις εμφανίσεις σας στη Θεσσαλονίκη, θα ήθελα να μας πείτε αν συμφωνείτε με την άποψη ότι η πόλη μας «αιμορραγεί καλλιτεχνικά».

Αιμορραγεί, γιατί όπως γνωρίζεις όλοι οι νέοι και ταλαντούχοι των καιρών μας στην πόλη μας έβλεπαν σα θέσφατο να κατέβουν στην πρωτεύουσα για να έχουν μια καριέρα και καταξίωση στο χώρο τους, μιας και όλα τα πράγματα για πολλά χρόνια μέχρι και την εμφάνιση του διαδικτύου γίνονταν εκεί. Η Αθήνα συγκέντρωνε πάντα τους νέους που θέλανε να διακριθούν σε αυτό που κάνουν και συνεχίζει να το κάνει σε κάποιο βαθμό.

Πώς θα αλλάξει το αφήγημα που θέλει το …κυνήγι του ονείρου μακριά από τη Θεσσαλονίκη;

Από εμάς τους ίδιους. Σήμερα έχουμε τα μέσα και τη δυνατότητα να κάνουμε πράγματα που παλαιότερα ήταν αδύνατον να συμβούν. Αυτό που χρειάζεται είναι όραμα και σκληρή δουλειά.